|
گزارش تصویری آبگرم نرگس و آبمعدن شلف |
|
|
|
نویسنده مدیر
|
مثل بیشتر وقت ها ناگهان همه چیز جور می شود. ساعت 11:30 صبح تصمیم می گیریم 3 بعد از ظهر همان روز به طرف آبگرم سه هزار حرکت کنیم. مسیر پیاده روی از روستای زیبای سرن شروع می شود.روستایی که تا چندی پیش بعد از 2 ساعت پیاده روی از مران رود به آن می رسیدیم. اما امروز با گذشتن جاده از گردنه فاطمه سو به راحتی دسترسی به آن ممکن است. یک کوهپیمایی لذت بخش نیم ساعته با عبور از روستاهای سرن، شهرسان و درجان ما را به روستای زیبای میانرود در انتهای غربی دره میانرود می رساند.دره ای که در شرق به دامنه های شمالی تخت سلیمان ختم می شود و در غرب به دره زیبای درجان برخورد می کند. آبمعدنی بی نظیر شلف با تمام خواص فوق العاده اش در دامنه شمالی این دره قرار دارد. از میانرود و با ادامه حرکت در جهت جنوب به اشتیاس می رسیم. روستای کوچکی که تا چندی پیش تنها از یک خانه تشکیل شده بود. از اشتیاس کم کم باید در دامنه شرقی دره ارتفاع گرفت تا پس از حدود یک ساعت به آبگرم نرگس در ارتفاع 2443 متری رسید.و چقدر هم ما قدردان این زیبایی هستیم. شب های وصف نشدنی کنار آبگرم نرگس رایک بار که تجربه کنی آنوقت مثل ما و بسیاری دیگر هر سال یکی دو بار شال و کلاه میکنی که پیش به سوی آبگرم...آسمان زیبا، جمع دوستان، شب زنده داری و هر یکی دو ساعت آب تنی در آبگرم بی همتای نرگس . و قلل نرگس هم کمی آنسوتر در انتظار کوهنوردانند، اگر جاذبه جادویی آبگرم رهایشان کند. صبح روز بعد به طرف میانرود بر می گردیم. آقای ترک نژاد زحمت ماندن در کنار کوله ها در میانرود را برعهده می گیرد و بقیه در امتداد شرق به طرف آبمعدن شلف حرکت می کنیم. مگر می شود تا اینجا آمد و از این آب نخورد؟! محسن و من مانده ایم خیره زیبایی نرگس باشیم یا مبهوت عظمت تخت سلیمان! لنگری ها هم که بیخ گوشمان خود نمایی می کنند. می رسیم به آب ،می نوشیم، آب بر می داریم برای سوغات و چند دقیقه دیگر وقتی به آقای ترک نژاد می رسیم می فهمیم بی جهت نگران تنهایی ایشان بوده ایم. در تمام مدت غیبت ما ایشان از تعقیب ما در مسیر دره با دوربین شکاری لذت می برده! نیم ساعت دیگر به ماشین ها می رسیم و حرکت. یک،دو،سه، از سرن تا یوج بیش از بیست بار سنگ به کف ماشین می خورد! از اینجا جاده بهتر می شود. کاش نمی شد...نمی دانیم چرا این راننده اینقدر عجله دارد. می رسیم،سالم.
گزارش از: فریدون فرقانی با تشکر از: محسن بیگی
|