صفحه اصلی 
گزارش برنامه غار آبی شور
گزارش برنامه غار آبی شور| غار آبی شور |
|
|
| نویسنده مدیر | |
آبی شور یا آب دی شو(آب می رود آن تو، لهجه طالشی) در موقعیت جغرافیایی ˝253/΄20/˚37=N و ˝975/΄58/˚48=E در ارتفاع 1268 متری جنگل های ماسال و شاندرمن واقع شده است. ازطریق جاده ماسال و یا ماسوله می توان وارد جاده طرح جنگل شفارود شد، حدود 5/1 ساعت جاده خاکی جنگل را به سوی جنوب غربی بالا می رویم تا در موقعیت جغرافیایی مذکور قرار گیریم. سوی شمالی جاده شیب 35 درجه را حدود 150 متر پایین می رویم تا به دره کوچک، کم عمق و کم آبی برسیم(بخش وسیعی از آب غار توسط همین نهر تأمین می شود).ناگهان در مقابلمان صخره ای به ارتفاع حدودی 40 متر در میان انبوه درختان راش، ممرز، توسکا و افرا ظاهر می شود. دهانه غار زیر همین صخره، به شکل تقریبی غار اسپهبد خورشید، قرار دارد. ارتفاع ورودی آن حدود 30متر است که هرچه به داخل پیش می رویم کم تر می شود و پهنای ورودی حدود 12متر می باشد که به شکل تقریبی نعل اسبی با قوس بلند است. آب در تمام طول سال در کف غار جریان دارد، دوره کم آبی آن ماه آبان است که دبی آن به حداقل می رسد.ساختار غار بی شباهت به غار دانیال نیست با این تفاوت که در آبی شور آبشارها و چاه های بیشتری را می توان یافت ولی آب آن کمتر از دانیال و طول مسافت آن نیز حدود نصف مسیر دانیال است. در قسمت های انتهایی دانیال بخش وسیعی را باید مانند تمساح خزید ولی در غار آبی شور فقط یک نقطه را باید خزید بقیه مسیرها شکاف ها تا سقف چند متری امتداد دارد. آثار تزئینات غار را جز در چند جا کمتر می توان یافت در حالیکه با غار سنگ های دانیال قابل قیاس نیست.چکنده و چکیده ها بیشتر در قسمت های میانی و انتهایی جایی که سیلاب به آن دسترسی ندارد بصورت های گوناگون، پرحجم و بلند دیده می شود. زندگی جانوری آن مختص به خفاش هاست و از سایر جانوران اثری یافت نمی شود.وجود چند تنه، شاخه و ریشه درختان حکایت از سیلاب قابل توجه و پرحجم غار دارد که تا اعماق غار نیز دیده می شود، آب هایی که از سقف های غار می چکند نشان از نزدیکی آن به جنگل بالای سر خود دارد که از درزه ها و قیف ها به پایین سرازیر می شوند و بخشی از آب آن را تأمین می نمایند زیرا در بخش پایانه حجم آب کمی بیشتر می شود. شکاف ها و دره های غار که نسبت به پهنای غار بلندتر است در اکثر جاها تا 10 متر می رسد. آب، دیواره ها و کف آن را با شیب تندی که دارد شستشو داده و بستر سنگی و سطوح صخره ای صیقل یافته ای از خود بجا گذاشته است.پس از حدود 300 متر به اولین چاه می رسیم که می توان ارتفاع 4متری آن را بدون حمایت نیز رد شد بعد از آن تا انتها با فاصله هایی چاه ها یا آبشارهایی قرار دارد که تعداد آنها به 8 عدد می رسد بلند ترین آنها 12 متر است و بقیه 6، 8، 9، 10، 5، 8 و 7 متر در پایان می رسد. همه آنها را باید با حمایت طناب و ابزار فرود از کارگاه های مصنوعی ( که توسط غارنورد پرتلاش جناب آقای دکتر مسعود حمیدی رل کوبی شده) و طبیعی عبور نمود. در هنگام پیمایش این چاه ها، دوش گرفتن زیر آبشارها را گریزی نیست.پایان غار(جایی که امکان نفوذ نیست) چند دخمه و درزه دیده می شود که آب از آنها پایین می رود.تالار مدور بن بست غار حدود 50 متر مربع است با سقفی بلند. تا این نقطه را حدود 170 متر پایین آمدیم و تقریباً 1200 متر نیز مسافت آن بوده است. وجود ماسه و شن در کف این تالار ( که تنها تالار طول این غار است) و در جای جای آن دیده می شود نشان از سایش شدید سنگ ها توسط تندآب ها در سطوح نامتقارن و حجم بالای آب در ماه های پر آب را دارد.در نقطه پایانی غار تابلوی گروه فراز رشت که بر سینه غار نصب است حکایت از تلاش فراوان آنها در چند سال اخیر در کنکاش غار دارد که بیشتر حاصل زحمات آقایان دکتر حمیدی، کفایتی و غلامی می باشد. این غار زنده و فعال با توجه به گسل ها، سیلاب و آبهای فوقانی آن به شدت در حال شکل گیری و تغییرات است.مدت پیمایش آن (رفت و برگشت) حدود 4 ساعت است که باید همراه با تجهیزات فنی اعم از هارنس، ابزار فرود ، ابزار صعود میمونی ، کلاه ایمنی ، لباس مناسب و ضد آب، چراغ روشنایی (هد لامپ) ، طناب های 6 متری تا 15 متری به تعداد و طبق معمول یک دست کامل لباس اضافی (جهت تعویض پس از پایان برنامه) می باشد.غار آبی شور فاقد راه های فرعی است و جهت جغرافیایی آن از جنوب به شمال چندان تغییر محسوسی ندارد، ولی پیمایش آن نیاز به راهنما و کادر فنی دارد.هنگام برگشت در مسیر جاده شاندرمن در کنار روستای تنیان در فاصله 20متری جاده آسفالته به غاری برخوردیم که به نام محل تنیان به همان نام نامیده می شود این غار زیر صخره جنگلی در میان انبوه تمشک، علف و بوته های جنگلی قرار دارد. در فاصله نزدیک این غار سر سه راهی استخر آبی در حال احداث است که یکی از نشانه های آن محسوب می شود. این غار که حدوداً 15 متر عمق دارد بصورت مخروبه ای درآمده است که بیشتر محل اطراق گوسفندان است و ارزش مطالعاتی ندارد. پرویز مشهدی عکس ها... |
